این مقاله در پی پاسخ به این پرسش است که چرا برخی تحلیلگران، نزدیکبودن و محتملبودن حمله نظامی به ایران را در خرداد و بهویژه اسفند ۱۴۰۴ درک نکرده و حتی جنگ را بعید تصور کردند
همگی این برداشت را تقویت کردهاند که تنها شکل پایدار بازدارندگی ممکن است در سطح هستهای تعریف شود یا دستکم نزدیکی دائمی به آن را توجیه کند.
گزارش حاضر با رویکردی مقایسهای، مهمترین تحولات برنامه پانزدهم نسبت به برنامه پیشین را در حوزههایی که بیشترین دلالت را برای حوزه روابط و امنیت بینالملل دارد، بررسی و تحلیل میکند.
Sign in to your account